8ο ATHICFF – Hidde de Vries: «Τα παιδιά είναι πολύ πιο έξυπνα απ’ ό,τι νομίζουμε και πρέπει να τα παίρνουμε στα σοβαρά!»

Συνέντευξη από τους Young Reporters* (Ελπίδα Παπαϊωάννου, Σπύρος Χατζαντώνης)

Bio

Ο Hidde de Vries μεγάλωσε στο βόρειο τμήμα της Ολλανδίας και ξεκίνησε να προσφέρει

εθελοντική εργασία σε μια τοπική κινηματογραφική αίθουσα από την ηλικία των εννέα ετών. Αργότερα σπούδασε Παραγωγή στη Σχολή Κινηματογράφου της Ολλανδίας (Netherlands Film Academy). Το 2020 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στις Δημιουργικές Παραγωγές (Creative Producing) στη μεταπτυχιακή σχολή DAS Graduate School. Μετά από αρκετά χρόνια ενασχόλησης με την παραγωγή, στράφηκε στη διανομή και την ενίσχυση της ορατότητας των ταινιών και των δημιουργών τους. Ασχολείται με αυτό μέσω του Kapitein Kort, της εταιρείας διανομής του για ταινίες μικρού μήκους, του Φεστιβάλ Cinekid ως επικεφαλής του τμήματος Ταινιών & Σειρών, καθώς και ως πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ολλανδικής Ένωσης Μικρών Κινηματογράφων (VVF), την οποία ίδρυσε το 2021.

-Διευθύνετε ένα πρακτορείο διανομής ταινιών μικρού μήκους που βοηθάει τις ταινίες νέων δημιουργών να φτάσουν σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Πώς μπορεί κανείς να το πετύχει αυτό;

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη σχολή κινηματογράφου έκανα κάποιες ταινίες και τότε ήταν που για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι από τη στιγμή που φτιάχνω μια ταινία, πρέπει να βρω και ένα κοινό! Κάποιος πρέπει να τη δει! Τότε, λοιπόν, ξεκίνησα να στέλνω κάποιες από αυτές τις ταινίες σε διάφορα φεστιβάλ και έτσι άρχισα να βρίσκω όλο και περισσότερους ανθρώπους, διαδικασία που οδήγησε σταδιακά στη δημιουργία της σημερινής εταιρείας, η οποία βοηθάει πολλούς δημιουργούς. Ξέρετε, όταν ήμουν μικρός η μαμά μου είχε έναν κινηματογράφο έναν εθελοντικό κινηματογράφο 30 θέσεων σε ένα υπόγειο στο χωριό από το οποίο κατάγομαι. Ήμουν εννέα χρονών και ήδη μέλος της ομάδας, οπότε για μένα κινηματογράφος είναι το να βλέπεις παρέα με άλλους ανθρώπους ταινίες, να κάθεστε όλοι μαζί στο σκοτάδι.

Συνεπώς, πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό οι ταινίες να βρίσκουν το κοινό τους. Οι περισσότεροι από τους δημιουργούς ιδιαίτερα όσοι σκηνοθετούν για πρώτη φορά, κάτι το οποίο είναι ήδη από μόνο του εξαιρετικά δύσκολο, δεν ξέρουν τη διαδικασία για να φτάσει η ταινία τους σε ένα κινηματογράφο ή πως να τη στείλουν σε ένα φεστιβάλ, οπότε, θα έλεγα, ότι με την εταιρεία μου βοηθάω  τους νέους δημιουργούς σε αυτό.

-Όπως μόλις αναφέρατε, ξεκινήσατε να δουλεύετε εθελοντικά στην ηλικία των εννέα χρονών. Ποια στιγμή είναι που θυμάστε να σκέφτεστε για πρώτη φορά “αυτό είναι που θέλω να κάνω στη ζωή μου;”

Είμαι πλέον 32 ετών, οπότε ήδη θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο! Και, βλέπετε, όταν μεγαλώνεις μερικές φορές δεν είσαι σίγουρος αν κάτι που θυμάσαι πρόκειται για ανάμνηση ή απλώς για μια φωτογραφία… Πάντως η πρώτη μου ανάμνηση θα έλεγα ότι είναι να κάθομαι πίσω από τον πάγκο με τα εισιτήρια και να τα πουλάω στα παιδιά. Αρχικά, ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Όταν ήμουν μικρός πίστευα ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος (σ.σ.: να ασχοληθείς με τον κινηματογράφο). Μετά το λύκειο, ωστόσο, άρχισα να σπουδάζω στη σχολή κινηματογράφου όχι ως σκηνοθέτης, αλλά ως παραγωγός. Και αφού τελείωσα τη σχολή, συνειδητοποίησα ότι ήθελα να αφιερώσω όλο μου το χρόνο στο να βοηθάω να φτάνουν οι ταινίες στο κοινό, αντί να τις σκηνοθετώ ο ίδιος.

-Συνεργάζεστε, επίσης, με νέους δημιουργούς. Ποια είναι τα θέματα που πιστεύετε ότι τους ενδιαφέρουν περισσότερο σήμερα τα παιδιά;

Νομίζω ότι οι περισσότερες ταινίες τους αφορούν το πώς είναι να μεγαλώνει κάνεις ή το τι μαθαίνει κανείς μεγαλώνοντας. Θέματα όπως η ταυτότητα, το να βρεις ποιος είσαι στη ζωή, η αγάπη, επίσης, είναι από τα πιο δημοφιλή θέματα ανάμεσα στους νέους δημιουργούς.

 -Πώς αποφασίζετε ποια ταινία θα εκπροσωπήσετε; Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει;

Είναι δύσκολο να απαντήσω, θα μπορούσε να είναι και το συναίσθημα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι ταινίες πρέπει πάντα να κάνουν κάποιο σχόλιο για τον κόσμο στον οποίο ζούμε, να στρέφουν κυριολεκτικά τον φακό σε κάτι που ως κοινωνία ή ως άτομα δε γνωρίζουμε πραγματικά. Συνεπώς, είναι σημαντικό να μαθαίνεις κάθε φορά κάτι για τους ανθρώπους. Αλλά, γενικότερα, εάν, ας πούμε, βάλω τα κλάματα κατά τη διάρκεια της ταινίας σημαίνει ότι είναι καλή! Αυτό είναι ένα καλό κριτήριο! Ή αν συγκινηθώ ή αν εξακολουθώ να σκέφτομαι την ταινία και μετά, αφού την δω!

-Είστε, επίσης, ο ιδρυτής μιας ένωσης για μικρούς κινηματογράφους. Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν;

Ναι, πρόκειται για μια ένωση για μικρούς κινηματογράφους, σαν αυτόν που διηύθυνε και η μητέρα μου όταν ήμουν μικρός. Υπάρχουν περίπου 200 στην Ολλανδία, και όλοι ανήκουν σε ανθρώπους είναι πλέον μεγάλης ηλικίας. Έτσι, σκέφτηκα ότι αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα, αυτοί οι κινηματογράφοι θα εξαφανιστούν! Είχα, λοιπόν, την ιδέα να τους βοηθήσω να δουλέψουν όλοι μαζί πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, γιατί μπορεί ο καθένας μεμονωμένα να μην μπορεί να κάνει και πολλά, όμως όλοι μαζί είναι πιο δυνατοί! Το μεγαλύτερο πρόβλημα με αυτούς τους κινηματογράφους είναι ότι δυσκολεύονται να προσελκύσουν νέους ανθρώπους που να θέλουν να προσφέρουν εθελοντική εργασία. Οπότε αυτό είναι κάτι πάνω στο οποίο δουλεύουμε.

-Εργάζεστε, επίσης, για το Cinekid. Ποιος είναι ο σκοπός του φεστιβάλ και ποια τα χαρακτηριστικά του;

Το Cinekid είναι το πιο διασκεδαστικό φεστιβάλ κινηματογράφου για παιδιά στον κόσμο! Δεν θα έπρεπε να το λέμε αυτό εδώ (σ.σ.: γελάει). Η αλήθεια είναι ότι το Φεστιβάλ διοργανώνεται για πάνω από 40 χρόνια και γι’ αυτό είχε την δυνατότητα να εξελιχθεί με τα χρόνια σε κάτι πολύ μεγάλο! Έτσι, κάθε χρόνο οργανώνουμε το κεντρικό Φεστιβάλ στο Άμστερνταμ, αλλά παράλληλα και σε άλλα 40 σημεία. Με αυτόν τον τρόπο προσελκύουμε σχεδόν τα 70.000 παιδιά! Αυτό που κάνει το Cinekid τόσο διασκεδαστικό και που το ξεχωρίζει ίσως από τα υπόλοιπα, είναι ότι δεν είναι απλώς ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ. Είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο media lab, ένας διαδραστικός χώρος παιχνιδιού, θα μπορούσαμε να πούμε, που περιλαμβάνει VR, AR, βιντεοπαιχνίδια, διάφορα εικαστικά δρώμενα. Πρόκειται για έναν χώρο 2000 τ.μ. απόλυτου παιχνιδιού και ανακάλυψης, το οποίο θεωρώ ότι είναι πολύ ευχάριστο για τα παιδιά!

-Με ποια κριτήρια επιλέγετε μια ταινία για το Cinekid;

Θα έλεγα ότι για εμάς είναι πολύ σημαντικό η ταινία να υιοθετεί την οπτική των παιδιών. Είναι πολλές ταινίες που έχουν ως κεντρικό χαρακτήρα ένα παιδί, που μιλούν για τα παιδιά, αλλά μπορεί η αφήγηση να μην είναι από τη δική τους σκοπιά. Οπότε η ταινία πρέπει να δείχνει την οπτική των παιδιών, γιατί πιστεύουμε ότι έτσι τα παιδιά μπορούν πιο εύκολα να ταυτιστούν με τους ήρωες και την ιστορία.

-Τι είδους ταινίες αρέσουν στα παιδιά σήμερα;

Όχι πολλές! Πιστεύω ότι τα παιδιά βλέπουν ταινίες, αλλά είναι, επίσης, και η έννοια των μίντια είναι τόσο ευρεία πλέον που προσφέρεται στα παιδιά διαφορετικό περιεχόμενο και ως αποτέλεσμα καταναλώνουν πολύ από τον χρόνο τους σε άλλα είδη. Τα παιδιά σήμερα βλέπουν αρκετές σειρές, είναι στο Netflix, παίζουν πολλά βιντεοπαιχνίδια, με δυο λόγια αλληλεπιδρούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους με τα μέσα. Αλλά, σε γενικές γραμμές, τα παιδιά αγαπούν πάντα τις ταινίες που είναι αστείες. Συνεπώς, μία ταινία για να αρέσει στα παιδιά πρέπει συνήθως να είναι αστεία!

-Κατά τη γνώμη μας, οι ταινίες για παιδιά δε χρειάζεται να είναι παιδιάστικες. Έτσι δεν είναι;

Ναι, τα παιδιά είναι εξυπνότερα από όσο νομίζουμε! Για παράδειγμα, αυτό που λέτε εσείς τώρα είναι κάτι πάρα πολύ έξυπνο! Σίγουρα δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε ως μωρά! Υπάρχουν, βέβαια, επιστημονικά κάποιοι περιορισμοί ως προς το τι μπορούν να κατανοήσουν. Για παράδειγμα, τα πολύ μικρά παιδιά δεν μπορούν να διακρίνουν εύκολα μεταξύ του τι είναι αληθινό και τι είναι ψεύτικο, οπότε, προφανώς, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του όταν απευθύνεται σε παιδιά. Αλλά, σε γενικές γραμμές, τα παιδιά είναι πολύ έξυπνα και πρέπει να τα παίρνουμε στα σοβαρά!

-Τα παιδιά στις μέρες μας συχνά κολλάνε με τις οθόνες γενικά, με τα social media, το YouTube, τα βιντεοπαιχνίδια. Έχουν την τάση να είναι ανυπόμονα και να αποσπώνται εύκολα σε βαθμό μάλιστα που αδυνατούν να παρακολουθήσουν μια ολόκληρη ταινία. Πώς θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε αυτό;

Παρακολουθώ κι εγώ ο ίδιος περιεχόμενο μικρής διάρκειας, οπότε ο εγκέφαλός μου και έχει συνηθίσει αυτή την ταχύτητα. Πιστεύω ότι ο κινηματογράφος, από μόνος του ως χώρος  όπου υπάρχει μία μεγάλη οθόνη, βοηθάει ήδη στο να σε βάλει σε μια κατάσταση συγκέντρωσης. Έτσι, ενώ μπορεί όταν είσαι στο σπίτι πάνω από το κινητό σου τηλέφωνο ή μπροστά από μία οθόνη να είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσεις μία ταινία μεγάλης διάρκειας, στο σινεμά συγκεντρώνεσαι πολύ πιο εύκολα, γιατί βρίσκεσαι σε ένα απόλυτα σκοτεινό δωμάτιο με μία πολύ μεγάλη οθόνη και καλό ήχο, κι έτσι είναι ευκολότερο να συγκεντρωθείς σε αυτή την εμπειρία. Τα παιδιά μπορούν ακόμη να το κάνουν!

Επίσης κάτι άλλο που κάνουμε είναι να τους δείχνουμε ταινίες μικρού μήκους συνδυαστικά, για μία ώρα,  ώστε να υπάρχει μία ποικιλία κι έτσι να έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν διαφορετικά είδη ταινιών. Θεωρώ ότι αυτό βοηθάει αρκετά.

-Ποιο είναι αυτό το project που είχατε ονειρευτεί να δημιουργήσετε αλλά δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμα;

Όπως ανέφερα και νωρίτερα, μεγάλωσα σε ένα κινηματογράφο κι ήμουν πάντα μέρος αυτής της κοινότητας, οπότε το όνειρο μου είναι να αποκτήσω μια μέρα τον δικό μου κινηματογράφο! Θα ήταν τέλεια γιατί θα μπορούσα να κάνω πραγματικότητα όλες τις ιδέες μου! Κάποιες φορές, ιδίως όταν κανείς δουλεύει σε ένα φεστιβάλ όπως εγώ, μπορεί να δουλεύει για έναν ολόκληρο χρόνο μόνο γι’ αυτές τις δύο εβδομάδες που διαρκεί το φεστιβάλ. Αν όμως έχεις ο ίδιος έναν κινηματογράφο μπορείς, για παράδειγμα, να κάνεις προβολές κάθε βδομάδα ή να διοργανώνεις ένα διασκεδαστικό event κάθε μήνα, τέτοιου είδους πράγματα. Οπότε κάποιες φορές ναι, θα ήθελα πάρα πολύ να έχω έναν κινηματογράφο!

-Και μια τελευταία ερώτηση, εάν είχατε την δυνατότητα να συνεργαστείτε με έναν σκηνοθέτη είτε εν ζωή είτε όχι, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

Δύσκολη ερώτηση! Ένας από τους πιο αγαπημένους μου σκηνοθέτες είναι ο Μάρτιν Σκορτσέζε, οπότε θα ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω μαζί του, να δω, καταρχάς, αν θα μπορούσα ποτέ να του μιλήσω, αυτό θα είχε ενδιαφέρον! Είναι πάντα λίγο περίεργο, ξέρετε, να συναντάς το ίνδαλμα σου, όπως λένε συχνά, καλύτερα να μην συναντάς ποτέ τον ήρωα σου! Μου έχει τύχει μία φορά να συναντήσω κάποιον που θαύμαζα πολύ και δεν πήγε πολύ καλά! Οπότε καλύτερα να μη συναντάς ποτέ τον ήρωά σου… μερικές φορές είναι καλύτερα έτσι!

-Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!

*Οι Young Reporters είναι η δημοσιογραφική ομάδα του Φεστιβάλ μας που απαρτίζεται από νέους 14-17 ετών. Οι Young Reporters καταγράφουν όσα γίνονται στο Φεστιβάλ, κάνουν συνεντεύξεις με δημιουργούς, συντελεστές και επαγγελματίες του χώρου, όπως και με το κοινό! Κάνουν επίσης ρεπορτάζ, γράφουν κριτικές ταινιών, τα πάντα! Έλα κι εσύ στην ομάδα μας.